„Wracamy do pierwszego pokoju. W obydwu jest zimno, bo w piecach się nie pali. Po co palić, skoro nikt tu nic śpi Babcia śpi w kuchni, cała reszta w jednej izbie za sionką. Jaka była Barbara
Jak wyglądała wiom ze zdjęć średniego wzrostu, dobrze zbudowana dziewczyna, z miłym uśmiechem na ładnej, pełno j buzi, ciemna blondynka z piwnymi oczami. Miała łatwy i bezpośredni sposób bycia, lubili ją ludzie, a zwłaszcza dzieci i nie tylko dlatego, że miała często dla nich cukierki w torebce czy w kieszeni płaszcza; umiała z dziećmi rozmawiać, pożartować, powiedzieć coś śmiesznego. A i w niei samej pozostało jeszcze wiele.z dziecka — na sie i toaletce tłoczą się figurki, maskotki, mechaniczne zabawki, lalki i laleczki. Wszystko ku ozdobie przeznaczonego dla niej mieszkania, za jej własne pieniądze zarobione w zamojskiej „Delii" przy krawuckim warsztacie.
Choć zawodowo szyła dla innych, nie zapominała
0sobie. Rozmowa o „Delii" i o ubiorach sprawia, że matka wybiega do drugiego pokoju i wraca z naręczem sukienek. Szerokim gestem rzuca je na podłogę; rozkładają się w kolorowy, wzorzysty wachlarz.
— W tej była tylko raz. Na zabawie z Marianem — pani Krystyna nachyla się po jedną z sukienek. — A tej — pokazuje inną — jeszcze w ogóle nie nosiła“(3)