„Wiedziała dobrze, że sama nie zdobyłaby się nigdy na to, by wypełznąć na roziskrzone drzewopomost i przylgnąć do tajemniczego magnesu, który nieuchronnie wciąga w głąb tajemniczych.spraw. Wiedziała, że nie stać jej na wycieczki w nieznane. Nie miała odwagi Locha, Virgie Rainey czy matki. Była po prostu sobą, Cassie, dziewczynką bezpieczną we wiasnym pokoju, świadomą cudzej świadomości i cudzej, lecz znajdującej się poza jej zasięgiem, udręki; stała przy oknie i śpiewała głosem cichym i dzisiaj raczej głębszym niż zazwyczaj — myśląc, że brzmi to wcale nie najgorzej.
Zawieszony na gałęzi do góry nogami Loch zamknął na chwilę oczy i trwał w ciemności. Gdy otworzył je, stwierdził, że nic się przez ten czas nie stało. W obserwowanym przez niego domu nadal panowała całkowita cisza, z wyjątkiem narastającego tykania, które na pewno nie było tykaniem zegara. Dochodziły go jednakże inne, zewnętrzne dźwięki. Cassie . ćwiczyła znowu na gitarze, pewnie po to, żeby móc popisywać się przed chłopcami. Z daleka dochodziło go także szemranie potoku wymowy, płynącego z damskiego przyjęcia odbywającego się opodal, jak również odgłosy zabawy starszych chłopców, którzy namiętnie kopali piłkę za laskiem — odległe i wesołe jak świergotanie ptaków. Lecz najwyraźniejsze, najnatrętniejsze ze wszystkich odgłosów świata wy, dało mu się w tej chwili owo tykanie. Chwilami podchodziło aż tak blisko, że przypominało mu bicie własnego serca, które czasami, gdy leżał w łóżku, waliło z całej mocy. Gdyby matka znajdowała się w tej chwili w opuszczonym domu, pomyślał Loch, to na pewno zawołałaby tych dwóch Murzynów, którzy akurat w tej chwili pojawili się na ulicy z koszem nie sprzedanego zielonego groszku, i kazałaby im się zabrać do roboty, i to szybko. Jednakże matka marynarza wolała wszystko robić sama. Widać było, że wie dokładnie,“(7)