„Tedy zauważył, że obie spojrzały na siebie znacząco i jeśli nie dłużej, to intensywniej, niż to normalnie ludzie na siebie patrzą. Coś nie klapuje! jakby mówiły oczy brunetki. A bo co się stało pytały oczy rudej. Wstała i szemrząc uniformem, obeszła stół. — Proszę uprzejmie poczekać na mnie na korytarzu, tam koło okna znajdzie pan stołek.
— Naturalnie, proszę siostry... — wyszedł za nią, stąpając na palcach. Rzeczywiście — we wnęce okiennej zobaczył biały stołek. Obie pielęgniarki spieszyły tymczasem w przeciwny koniec korytarza. Głowy w czepkach zwrócone miały ku sobie i słychać było, jak o czymś szepczą. Inny
ścienny zegar wskazywał już kwadrans po dziesiątej. We wnęce przed Leonem błyszczała szkłem i niklem podręczna apteczka, po drugiej zaś stronie wisiał telefon, a nad nim napis Cisza. Woń tytoniu ogrodowego wpływając przez okno, zlewała się tu z zapachami lekarstw, szczególnie eteru. Wysunąwszy stołek z wnęki, usiadł. Im stawał się niecierpliwszy, tym ten eter wydawał mu się wstrętniejszy. Wtem coś w głębi szczęknęło, rozwarła się połówka drzwi obitych ceratą i na korytarz wypadła ruda blondynka. Rzekłbyś, że ktoś pchnął ją między łopatki i wyrzucił za próg. Ten ktoś był niewidzialny i wciąż prawdopodobnie biegł z tyłu, szturchając ją w plecy — bo pielęgniarka raz W raz się potykała. Zniknęła w dyżurce. Wstał wówczas i podszedł do szklanej matowej przegródki z powrotem. Siostra siedziała już za stołem i szybko wertowała książkę telefoniczną. Zdziwił się, żę tak od razu, po tym biegu i dziwnych potykaniach się złapała dech i że schyla się nad książką zupełnie spokojnie.“(5)