„Rzecz oczywista, że każdy z nich dostatecznie dobrze gadał po łacinie, by móc zostać księdzem, a przecież woleli pasać swe kozy aniżeli odprawiać msze i śpiewać kantyczki. Widocznie zawód pasterza wiusi posiadać swoje uroki... Cstatecznie nikt przecież nie bronił naszemu bohaterowi, by odzyskał z powrotem godność i statecznofć, które był utracił... Nikt
nie mógł mu również zabronić, by wyzwał na turniej wszelakich trubadurów z okolicznych wiosek... Przecież nieraz wyśpiewywał dyszkantem w chórze kościelnym i gdyby się nie był przyzwyczaił do wypróżniania butelczyn księdza Fortiera, co nie bardzo licowało z godnością chłopczyka z kościelnego chóru, kto wie, jak daleko byłby go ten talent zaprowadził Pitou nie umiał wprawdzie grać na fujarce, ale potrafił znakomicie naśladować głosy wszystkich ptaków. Nie umiał wycinać flecików różnej długości, jak to czynił kochanek Syrinks, ale z kory lip i kasztanów potrafił sporządzać takie świstawki, za które jego koledzy nieraz nagradzali go oklaskami. Pitou mógł więc bez żadnej ujmy dla siebie zostać pasterzem i aczkolwiek nie poniżył się jeszcze dotąd do zajęcia, które w naszych czasach nie było dostatecznie doceniane, to w każdym razie potrafił je podnieść aż do swego poziomu.“(12)