„ogólnym kierunku na Sanok znaczniejsze siły przeciwnika, wśród których na podsiawlu TWBHltlnlch nlBWWlWtw douiTittBW^Slg niego informacji, jakie mógł posiadać o przeciwniku i o położeniu o^uhuni. Mie duwiedzielismy sie wiele nowego, natomiast —
związki, pozbr
wownątrzncj spójni organizacyjnej. Dla sŁ
kim lub choćby tylko dla ayckc
czasie. Wiodsialom,
przeciwnika, które w ostatnich dniach przekroczyły szerokim frontem granicę słowacką, droga na Lwów wzdłuż Dziaków pod iż do armii „Karpaty" skierowana jest 35 rezerwowa dywizja piechoty. Zc względu na rozbito linie kolojowo wyznaczono jej
karpackich była otwarta na rozcież. IN a północ od szosy przemyskiej stały dla Niemców otworem wszystkie bez mała kierunki prowadzące na Lwów, z wyjątkiem szlaków z Jarosławia i Radymna, przesłoniętych na razie przez 10 BK. Brygada dokonałaby bardzo wiele, gdyby zdołała trwale związać i zatrzymać 4 dywizję lekką, ale i tego trudno było oczekiwać od jednostki wprawdzie dzielnej, lecz silnie przetrzebionej w dziesięciodniowych bojach, działającej nieustannie z odsłoniętymi flankami.
Dojeżdżaliśmy do Lwowa o zachodzie słońca. Samochód nasz z trudem wyszukiwał sobie drogę, posuwając się powoli po zniszczonej szosie. W jezdni i obok niej widniały olbrzymie leje, wyrwane przez najcięższe bomby lotnicze. Przy wjeździe na ulicę Gródecką dostrzec można było w stronie Dworca Głównego dogasające zgliszcza magazynów i innych zabudowań kolejowych.“(1)