„ganić to i owo stół i usługę tu w sanatorjum, skandaliczne pranie bielizny, które stawiano jej w rachunku po wygórowanej cenie, powietrze w salonie, w którym przesiadywały podstarzałe wdowy po urzędnikach, mieszając do niego swój zapach biedoty. Odtąd panna nie będzie znosiła wszystkiego, nie będzie do tego zmuszona, bo otóż otwarło się przed nią jasne wyjście i otóż ujęła ona los za kark i nagięła go; pragnie, by jej było dobrze, chce opływać w pomyślności. Kawa do łóżka Więcej jeszcze kawę i pierwsze śniadanie do łóżka. Tak było w jej książkach francuskich. Ona chce się trochę popieścić, zaprawdę, winna to była Bobie po wszystkiem, co wycierpiała.
A tymczasem chce być znów dystyngowaną i piękną. Nie ulegało wątpliwości, że masaż pomagał.
— Słuchajcie, przyjaciele, — mówi do Mossa i samobójcy, — miewam takie dobre sny w ostatnich czasach, już nie trapię się więcej, bywają wszak wyjścia zewsząd, nieprawdaż
— Tak — odpowiadają towarzysze zdziwieni.
— Wyjścia są zewsząd. A teraz chodźmy i przejedźmy się na saneczkach w śnieżycę!
Moss jest gotów. Moss ze swym wielkim defektem jest gotów, samobójca natomiast podnosi się nieco opieszale i mówi — Przemoknie nam obuwie.
— To co Wysuszymy je napowrót.“(14)