„cii i
w Normandii. Tutaj odbyło się protokolarne przekazanie prochów dowódcy polskiego okrętu i Słowacki otoczony polskimi marynarzami rozpoczął rejs do kraju. Z Gdyni kondukt ruszył dalej przez całą Polskę aż do wawelskiego grobowca. Dla nas, mieszkańców Gdańska, uroczystości te były szczególnie podniosłe, tym bardziej że kondukt popłynął do Warszawy Wisłą. Wiślany stateczek spowito kirem i czerwienią. Na pokładzie przed kapitańskim mostkiem ustawiono katafalk z hebanową trumną. Na dziobie, rufie, lewej i prawej burcie cztery płonące znicze. I tak kołysany lekką wiślaną falą popłynął Słowacki w swoją ostatnią podróż. Wielu mieszkańców Gdańska towarzyszyło mu uczestnicząc w uroczystościach warszawskich i krakowskich. Długo opowiadano potem o pogrzebie na Wawelu, o dzwonie Zygmunta, o salucie armatnim, o iluminacji Teatru im. Słowackiego. Ja powróciłem do swojej szkoły, do uczniowskich zajęć i beztroskich zabaw. Z czasem zapomniałem o poetycznej uroczystości i oddałem się studiom technicznymi. Nie przypuszczałem, że raz jeszcze przyjdzie mi spotkać się z poezją i Słowackim i że wtedy zrozumiem go do głębi. Sądziłem, że opiewane przez niego dramaty należą do przeszłości interesującej historyków literatury. Byłem przecież obywatelem Wolnego Miasta.“(13)