„— Niech go pan teraz o co spyta — rzekł Balsamo do Marata chłodno. — Zobaczy pan, czy odpowie.
Pielęgniarze wynieśli nieszczęsnego pacjenta, Balsamo zaś odprowadził chirurga na bok i spytał
— Czy pan słyszał, co powiedział ten biedny chory
— Tek, że powróci do zdrowia.
— Powiedział także, że Bóg się nad nim ulituje i dopomo że mu, aby miał na utrzymanie żony i dzieci.
— A więc
— A więc powiedział prawdę. Niech się pan tylko zgodzi być pośrednikiem między miłosiernym Bogiem a chorym. Oto brylant wartości około dwudziestu tysięcy liwrów. Kiedy Havard wyzdrowieje, sprzeda pan brylant i wręczy mu pieniądze. A tymczasem,, ponieważ dusza ma wielki wpływ na ciało, jak to mądrze powiedział pana uczeń, Marat, zechciej pan oświad^ czyć Havardowi, że los jego rodziny został zabezpieczony.
— A jeżeli nie wyzdrowieje — spytał z wahaniem chirurg.
— Wyzdrowieje.
— Dam więc panu pokwitowanie.
— A to po co
— Tylko podtym warunkiem przyjmę klejnot tej wartości.
— Jak pan chce. Moje nazwisko hrabia de Foenix.
Chirurg wyszedł do sąsiedniego pokoju, gdy tymczasem Marat, zmieszany i zawstydzony, ale opierający się jeszcze temu, co zaszło, podszedł do Balsamo.
W pięć minut później chirurg przyniósł pokwitowanie następującej treści“(15)